Get Adobe Flash player

Προτάσεις

Newsletter

Γραφτείτε στο Newsletter μας και μείνετε ενημερωμένοι!

Ταξίδι Στο Παρελθόν του Στρυμονικού Κόλπου

Στάγειρα

Η κλασσική στοά των Αρχαίων Σταγείρων

 

Η πόλη των Σταγείρων ιδρύθηκε το 655 π.Χ., από Ίωνες αποίκους της νήσου Άνδρου, ενώ λίγο αργότερα έφθασαν άποικοι και από τη Χαλκίδα. Μετά τους περσικούς πολέμους τα Στάγειρα έγιναν μέλος της Α' Αθηναϊκής Συμμαχίας, συνεισφέροντας στο κοινό ταμείο. Κατά τον Πελοποννησιακό όμως πόλεμο και συγκεκριμένα το 424 π.Χ., η πόλη αποστάτησε από τους Αθηναίους και συμμάχησε με τους Σπαρτιάτες. Το γεγονός εξόργισε τους Αθηναίους, οι οποίοι κι έσπευσαν να πολιορκήσουν την πόλη, δίχως όμως αποτέλεσμα.



Άργιλος

Ανασκαφές στην Άργιλο

 

 Σε κοντινή απόσταση από την Ασπροβάλτα και μόλις 6 χλμ. από την αρχαία Αμφίπολη, πάνω στο λόφο "Παλαιόκαστρο" εκτείνεται σε έκταση περίπου 150 στρεμμάτων η αρχαία Άργιλος. Ιδρύθηκε, όπως επιβεβαιώνεται από τις ανασκαφικές έρευνες, στα 655π.Χ. από Ανδρίους, αποτελώντας την παλαιότερη αποικία της Άνδρου στην περιοχή. Ακολούθησαν η Σάνη, η Άκανθος και τα Στάγειρα.

 

Σκοπός της ίδρυσης της ήταν ο έλεγχος της εισόδου της κοιλάδας του Στρυμόνα, της πλούσιας σε αγροτικά προϊόντα, σε ξυλεία και σε μεταλλεύματα ενδοχώρας καθώς και του πλούσιου σε μεταλλεύματα όρους Δυσώρου.



Λιοτόπι Ρουτσχέλη

Λιοτπόπι Ρουτσχέλη

 

Στο 85ο χιλιόμετρο της σημερινής Εθνικής οδού Θεσσαλονίκης-Καβάλας, 2 χλμ. περίπου ανατολικά της Ασπροβάλτας, γνωστή με το τοπωνύμιο "Λιοτόπι Ρουτσχέλη", κατά τις εργασίες διάνοιξης της σύγχρονης Εγνατίας οδού ανασκάφτηκε οικοδόμημα ύστερων κλασικών-πρώιμων ελληνιστικών χρόνων. Πρόκειται για ένα αυτόνομο, καλά οργανωμένο συγκρότημα συνολικής έκτασης πάνω από 3,5 στρέμματα στις χαμηλές υπώρειες του ανάγλυφου του Κερδυλλίου όρους, με εξαίρετη θέα στο Στρυμονικό κόλπο, που απλώνεται μπροστά του, αλλά και απόλυτη εποπτεία στη πεδινή λωρίδα γης ανάμεσα στη θάλασσα και το όρος.

 

Το συγκρότημα με την αυτονομία του δεσπόζει στην περιοχή. Είναι φανερό, άλλωστε, ότι δημιουργήθηκε σε καίρια θέση ελέγχου του χερσαίου περάσματος προς τη Θράκη και ταυτόχρονα όλης της πεδινής έκτασης γύρω του, που θα αποτελούσε και το ζωτικό του χώρο αγροτικής εκμετάλλευσης. Πιθανότατα ιδρύθηκε στην εποχή του Φιλίππου Β', ο οποίος στα πλαίσια της πολιτικής του για πλήρη έλεγχο των κατακτημένων εδαφών, εγκαθιστούσε εταίρους στην περιοχή παραχωρώντας τους γη.



Συνδετήριος Εγνατία

Συνδετήριος Εγνατία

 

Περίπου 500 μ. ανατολικά του φρουριακού συγκροτήματος των Βρασνών ανασκάφτηκαν τμήματα μιας αγροικίας. Αποκαλύφθηκε ο εξωτερικός τοίχος της, μήκους 38 μ., και δύο δωμάτια κτισμένα με αργολιθοδομή. Δυστυχώς ο χώρος ισοπεδώθηκε στη δεκαετία του '80, προκειμένου να κατασκευαστεί πίστα για αγώνες δίτροχων.

 

Από ό,τι διασώθηκε, προκύπτει ότι πρόκειται για οικοδόμημα στον τύπο του αρχαιοελληνικού σπιτιού με εσωτερική αυλή και περιμετρικούς χώρους που ανοίγονταν σε αυτήν. Από τα νομίσματα και την ελάχιστη χαρακτηριστική κεραμική, χρονολογείται στα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου μέχρι περίπου τα χρόνια του Αντιγόνου Γονατά.



Κάστρο Ρεντίνας

Κάστρο Ρεντίνας

 

 Ήδη από τα χρόνια του αυτοκράτορα Ιουστινιανού έχουμε περιγραφή του μαγευτικού τοπίου της κοιλάδας του Ρήχιου ποταμού που είναι ο φυσικός εκχειλιστής των νερών της Λίμνης Βόλβης προς το Στρυμονικό κόλπο. Εκεί στη δυτική είσοδο των Στενών, επάνω στην κορυφή ενός λόφου είχε ανεγερθεί το Κάστρο της Ρεντίνας που προστάτευε τον βυζαντινό οικισμό και παράλληλα διαφέντευε την κρίσιμη δίοδο.

 

 Από τους βορινούς πρόποδες του λόφου διερχόταν και η ρωμαϊκή Εγνατία οδός ακολουθώντας πανάρχαια ίχνη προσπελάσεων, γνωστών από τα χρόνια των πολέμων ανάμεσα σε Αθηναίους και Σπαρτιάτες για την κατάκτηση της Αμφιπόλεως και τον έλεγχο του χρυσοφόρου Παγγαίου. Στις αρχαιολογικές στρωματογραφικές τομές όμως που επιχειρήσαμε σε διάφορα σημεία της δυτικής πλευράς του λόφου βρήκαμε στα κατώτατα στρώματα άφθονα εργαλεία και αντικείμενα της νεολιθικής περιόδου, αλλά και αρχαϊκά ειδώλια και όστρακα αγγείων , που συνεχίζουν να εμφανίζονται σε διάφορες θέσεις του λόφου και καλύπτουν μιαν ευρύτατη χρονική περίοδο από την κλασική μέχρι τη ρωμαϊκή και την παλαιοχριστικανική.



Οχυρό Βρασνών

Το Οχυρό των Βρασνών

 

Εντός του οικισμού των Βρασνών, ψηλά στους πρόποδες των Κερδυλλίων, ο επισκέπτης του Στρυμονικού κόλπου μπορεί να συναντήσει έναν Βυζαντινό πύργο που χρονολογείται από τις αρχές του 15ου αιώνα. Βρίσκεται μέσα στον αυλόγυρο του Ιερού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και μάλιστα η νότια πλευρά του πύργου συνορεύει με την βόρεια τοιχοποιία του ναού.

 

Σύμφωνα με έρευνα της 9ης Εφορείας Βυζαντινών αρχαιοτήτων το Οχυρό πρέπει να ήταν τριώροφο και να είχε και στέγαστρο, ίχνη του οποίου δυστυχώς δεν έχουν σωθεί. Το εμβαδόν του εσωτερικά πρέπει να ήταν περίπου 50τ.μ., ενώ το πάχος των τοίχων που ξεκινούσε στα 2,40μ. στην βάση του μειωνόταν σταδιακά σε κάθε έναν από τους ορόφους.



Ρένκιοϊ

Άποψη των στενών των Δαρδανελείων από το Ίντεπε

 

Στην είσοδο του Ελλησπόντου, κοντά στην αρχαία Τροία και ένα μόλις χλμ. από την αρχαία πόλη του Οφρυνίου ήταν κτισμένος ο οικισμός του Ρένκιοϊ, το όνομα του οποίου σήμαινε στα τούρκικα χωριό των ερειπίων. Απείχε ενάμισι περίπου χιλιόμετρο από τη θάλασσα και ήταν κτισμένο αμφιθεατρικά, μέσα σε μια καταπράσινη περιοχή από βελανιδιές και πευκώνες, σε ύψωμα 150 περίπου μέτρων. Είχε υγιεινό κλίμα, με βαρύ χειμώνα και δροσερό καλοκαίρι.

 

Από το υψηλότερο σημείο του οικισμού, φαινόταν το Τρωικό πεδίο, τα Δαρδανέλια, η Λάμψακος, η Καλλίπολη, τα νησιά του Βόρειου Αιγαίου και το Άγιον Όρος. Ο οικισμός αποτελούμενος από 5.000 περίπου κατοίκους, όλους Έλληνες Χριστιανούς. Η γλώσσα που χρησιμοποιούνταν ήταν η Ελληνική και πιο συγκεκριμένα το τοπικό ιδίωμα έμοιαζε με αυτό της Μυτιλήνης.

 



Κατιρλί

Το Κατιρλί ή Esenkioi σήμερα

 
    Στη Ν.Α. πλευρά της Πρoπovτίδας, ακριβώς απέναντι από τα Πριγκηπόννησα, βρίσκονται κάποιες παραλιακές κωμοπόλεις, σημαντικές, όχι μόνο για τη φυσική ομορφιά τους, αλλά και για τα επιτεύγματα και την προκοπή των κατοίκων τους. Τα χωριά αυτά είναι το Κουρί, η Αγία Κυριακή, το Τσινάρι και το Κατιρλί. Ανήκουν στην επαρχία της Νικομήδειας και από το 1912 συγκροτούν μαζί με άλλα τέσσερα, μη παραθαλάσσια χωριά, τον καζά της Γιάλοβας. Το Κατιρλί θεωρείται το σπουδαιότερο και πιο αξιόλογο από τα τέσσερα αυτά χωριά και γιατί είναι το πολυπληθέστερο όλων, αλλά και γιατί ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα σε πλούτο και ομορφιά.
 
    Το χωριό είναι κτισμένο στην ασιατική πλευρά της Προποντίδας, σε τοποθεσία προνομιακή και απέχει δεκαοκτώ μίλια από την Κωνσταντινούπολη. Αυτή η γειτνίαση με την Πόλη, καθώς και η εύκολη πρόσβαση μέσω θαλάσσης, συντέλεσε στην ανάπτυξη του εμπορίου, αλλά και στην πολιτιστική και πνευματική ανάπτυξη του χωριού. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι περισσότεροι κάτοικοι, εκτός από το σπίτι τους στο Κατιρλί, είχαν και ένα δεύτερο στην Πόλη, κυρίως στο Αρναούκιοϊ που το χρησιμοποιούσαν, όταν το απαιτούσαν οι εμπορικές τους δραστηριότητες και οι ιστορικές συγκυρίες.



Τα Καμίνια των Βρασνών

 

Καμίνι είναι η κατασκευή ή η εγκατάσταση στην οποία αναπτύσσεται πολύ δυνατή θέρμανση για το λιώσιμο μετάλλων, την ασβεστοποίηση λίθων, την απανθράκωση ξύλων και για το ψήσιμο πλίνθων και κεράμων. Συνήθως τα καμίνια ή διαφορετικά οι κάμινοι είναι κατασκευές περίκλειστες, φρεατοειδείς με πυρίμαχα υλικά όπου με διάφορες τεχνικές στον ερμητικά κλειστό εσωτερικό τους χώρο αναπτύσσονται ισχυρότατες θερμοκρασίες. Για την ασφαλή τους θερμομόνωση, κατασκευάζονταν σε μεγάλες εσοχές του εδάφους, ενώ τα εσωτερικά τους τοιχώματα καλύπτονταν από παχύ στρώμα ψημένου πηλού (μέλαγκα) ή με τοιχοποιία από πέτρα και αρμολόγηση από κοκκινόχωμα.

 

Τα καμίνια κατασκευάζονταν σε θέσεις ή περιοχές στις οποίες υπήρχε άφθονη πρώτη ύλη παραγωγής και καύσιμο υλικό, για να μηδενίζεται ο κόπος και το κόστος μεταφοράς υλικών.