Get Adobe Flash player

Προτάσεις

Newsletter

Γραφτείτε στο Newsletter μας και μείνετε ενημερωμένοι!

Τρυπημένη Πέτρα

Τρυπημένη Πέτρα

 

Το 1992 και 1993 ανασκάφτηκε τμήμα ενός εντυπωσιακού συγκροτήματος, με οχυρωματικό χαρακτήρα. Υψώνεται σε έξαρμα εδάφους στη θέση "Τρυπημένη Πέτρα". Πρόκειται για ένα φρουριακό οικοδόμημα πεντάπλευρου σχήματος, συνολικής έκτασης περίπου 4.000 τ.μ., σε περίοπτη θέση, από όπου μπορεί κανείς να ελέγχει όλη την περιοχή μέχρι τη θάλασσα και φυσικά το δρόμο.

Το συγκρότημα διαμορφώνεται με τρεις ορθογώνιους πύργους στις πλευρές από όπου ήταν πιο ευπρόσβλητο, δηλαδή στα βόρεια, ανατολικά και βορειοανατολικά. Η είσοδός του βρισκόταν στη δυτική πλευρά, η οποία είχε μικρότερες κλίσεις και ήταν πιο προσιτή στα τροχοφόρα. Ο εξωτερικός τοίχος της πλευράς αυτής είναι μεγαλύτερου πάχους από τους υπόλοιπους και ενισχύεται εσωτερικά με αντηρίδες. Το φρούριο από τη νότια πλευρά του προστατευόταν με τάφρο, η οποία διατηρείται μέχρι σήμερα.

 

Ο ανατολικός πύργος είχε δύο συνεχείς χώρους, εσωτερική σκάλα και όροφο. Ο βόρειος πύργος είναι ορθογώνιος και παρεμβάλλεται στο μέσον της πορείας της αντίστοιχης πλευράς του φρουρίου. Το μισό τμήμα του εξείχε από το τείχος και είναι αυτό που παρασύρθηκε από το μηχανικό εκσκαφέα κατά τη διαπλάτυνση ενός σύγχρονου αγροτικού δρόμου, αποκαλύπτοντας τμήμα ενεπίγραφης πλάκας με αναγραφή μουσικού κειμένου, εντοιχισμένης σε δεύτερη χρήση στον πύργο αυτόν. Ο βορειοανατολικός πύργος, ήταν κτισμένος με ογκώδεις λιθοπλίνθους και έχει πρόσβαση μόνον εσωτερικά.

 

Το συγκρότημα αναπτύσσεται γύρω από μια μεγάλη εσωτερική αυλή, γύρω από την οποία ανοίγονταν διάφοροι χώροι. Στη νότια πλευρά διατάσσονται τρεις επιμήκεις χώροι, διώροφοι επίσης, όπως προκύπτει από τα κτιστά κλιμακοστάσια ανάμεσά τους. Ο αριθμός και η διάταξη των βόρειων χώρων δεν έγιναν γνωστά, εντοπίστηκαν πάντως αρκετά πιθάρια, έτσι ώστε να θεωρείται πιθανό, ότι στα δωμάτια αυτά φυλάσσονταν τα σιτηρά και τα υπόλοιπα υγρά προϊόντα.

 

Συνολικά αποκαλύφθηκαν τα όρια μόνον επτά χώρων και ανασκάφτηκε σε βάθος μόνο ένας, στην εσωτερική βορειοανατολική γωνία. Η χρήση του ως ελαιοτριβείου προσδιορίστηκε αμέσως από τον εξοπλισμό του, με ένα μεγάλο λίθινο τραπητή επάνω από έναν αγωγό, τον κεντρικό αγωγό του κτιρίου για την απαγωγή των αποβλήτων από την επεξεργασία των καρπών έξω από το συγκρότημα, καθώς και από μια μεγάλη ποσότητα θραυσμένων ελαιοπυρήνων στον αμέσως προς τα νότια χώρο. Στο νοτιοδυτικό επίσης δωμάτιο του συγκροτήματος βρέθηκαν δύο λίθινοι μύλοι για άλεσμα καρπών, ίσως σιτηρών.

 

Ο χώρος του ελαιοτριβείου παρείχε πλούσιες χρονολογικές ενδείξεις. Στο πυκνό στρώμα καταστροφής της στέγης βρέθηκαν νομίσματα Περσέως, γεγονός που προσδιορίζει το έτος καταστροφής του φρουρίου στο 168 π.χ., χρονιά κατάλυσης του Μακεδονικού βασιλείου από τους Ρωμαίους. Τα νομίσματα πάνω από το δάπεδο του ίδιου χώρου ανήκουν στα χρόνια της βασιλείας του Φιλίππου Ε΄, ενώ κάτω από το δάπεδο βρέθηκαν κοπές των αρχών του 3ου αι. με τέλη του 4ου αι. π.χ. και μία του Φιλίππου Β'. Η ίδρυση του φρουρίου τοποθετείται στα χρόνια του τελευταίου με ένα μικρότερο πυρήνα διαφορετικής τοιχοδομίας, που εντοπίστηκε στο χώρο του ελαιοτριβείου, ενώ η καταστροφή του συνδέεται με τη δυναμική παρουσία των Ρωμαίων στη Μακεδονία μετά το 168 π.χ.

 

Το φρούριο των Βρασνών δεν είχε ούτε περιοδική κατοίκηση αλλά ούτε και αποκλειστικό στόχο την εγκατάσταση μιας φρουράς μόνον. Ο ικανός αριθμός αποθηκευτικών αγγείων, η άφθονη κεραμική καθημερινής χρήσης για προετοιμασία, μαγείρεμα και σερβίρισμα φαγητού και η ύπαρξη ελαιοτριβείου και επεξεργασίας δημητριακών, δηλώνουν μονιμότερη εγκατάσταση και πιο σύνθετο χαρακτήρα χρήσης. Η στρατηγική του θέση, το μέγεθός του, η μνημειώδης κατασκευή του αλλά και το γεγονός της ύπαρξης σφραγισμάτων στην κεράμωση του που αποδεικνύουν τον επίσημο χαρακτήρα του, μας αποκλείουν την ταύτισή του με ένα απλό αγροτόσπιτο.

 

Ο αξιοσημείωτα μεγάλος αριθμός μολύβδινων βαρών σε σχέση με τη μικρή έκταση που ανασκάφτηκε, μαρτυρεί ίσως και κάποιες άλλες δραστηριότητες που αναπτύσσονταν σε αυτό. Έχοντας πάντα επάρκεια αγαθών για ώρες κινδύνου, φαίνεται πως δεν αποτελούσε μόνον ένα προπύργιο άμυνας σε περίπτωση πολέμου, αλλά σε περιόδους ειρήνης λειτουργούσε ως σταθμός παραγωγής και εμπορίας προϊόντων της περιοχής.