Get Adobe Flash player

Προτάσεις

Newsletter

Γραφτείτε στο Newsletter μας και μείνετε ενημερωμένοι!

Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού

Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2008 σήμερα και πρόκειται για μια ημέρα ιδιαίτερα σημαντική. Δεκαεννιά χρόνια πριν, το 1989, υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, ύστερα από πρωτοβουλία της Unicef, η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Η Σύμβαση αυτή ήρθε να συμπληρώσει και να τονίσει το ψήφισμα 1386 της 20ης Νοεμβρίου 1959 της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ όπου δόθηκαν οι βασικές αρχές για την προστασία των Δικαιωμάτων των Παιδιών.

Πρόκειται στην ουσία για έναν παγκόσμιο νομικά δεσμευτικό κώδικα για τα δικαιώματα που όλα τα παιδιά ΠΡΕΠΕΙ να απολαμβάνουν, για τα αγαθά και τις υπηρεσίες που η σύγχρονη κοινωνία ΠΡΕΠΕΙ να παρέχει σ' αυτά.

Πιο συγκεκριμένα με τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού οριοθετήθηκαν: η προστασία των παιδιών από κάθε μορφής κακοποίηση, εκμετάλλευση, διάκριση, ρατσισμό, τα δικαιώματα παροχής εκπαίδευσης, υγείας, ψυχαγωγίας, αλλά και τα δικαιώματα συμμετοχής στην έκφραση γνώμης, την πληροφόρηση, τον ελεύθερο χρόνο.

Είναι λοιπόν ιδιαίτερα σημαντικό να αντιληφθούμε τη σημασία και το μέγεθος αυτής της ημέρας και να ερευνήσουμε τι συμβαίνει σήμερα, δεκαεννιά ολόκληρα χρόνια μετά την υπογραφή της Σύμβασης. Τηρούνται οι δεσμεύσεις που με τον πιο επίσημο τρόπο έκαναν όλα τα έθνη της γης ως προς το μέλλον του πλανήτη; Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Σύμφωνα με εκθέσεις της Unicef αλλά και άλλων διεθνών οργανισμών:
- Περισσότερα από 26.000 παιδιά κάτω των πέντε ετών πεθαίνουν κάθε μέρα, τα πιο πολλά απ' αυτά από αιτίες που μπορούν να προληφθούν.
- Οι κύριες αιτίες θανάτου για παιδιά κάτω των πέντε ετών είναι: περιγεννητικές αιτίες (36%), πνευμονία (19%), διάρροια (17%), ελονοσία (8%), ιλαρά (4%) και AIDS (3%) και εμφανίζονται σε μεγαλύτερο ποσοστό στις χώρες που έχουν ένοπλες συγκρούσεις.
- 121 εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο δεν συμμετέχουν σε κανενός είδους εκπαιδευτικό σύστημα.
- 1 στους 5 ανθρώπους παγκοσμίως πάνω από την ηλικία των 15 ετών δεν γνωρίζει γραφή ή και ανάγνωση. Από αυτούς τα 2/3 είναι γυναίκες.
- 1 έως 2 εκατομμύρια παιδιά εισέρχονται στην βιομηχανία του σεξ κάθε χρόνο.
- Ο μέσος χρόνος ζωής ενός παιδιού που μπλέκει στα πλοκάμια της εν λόγω βιομηχανίας είναι 8 με 10 χρόνια. Ο θάνατος οφείλεται είτε στις κακουχίες είτε σε σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες.

Διαπιστώνουμε λοιπόν πως η εκμετάλλευση της παιδικής ψυχής εφαρμόζεται παντού και με κάθε δυνατό τρόπο και τα Δικαιώματα του Παιδιού καταστρατηγούνται σχεδόν στο σύνολό τους. Από την στρατολόγησης τους και την άνανδρη χρησιμοποίηση τους σε πολεμικές συγκρούσεις και εμφυλίους, μέχρι και την σεξουαλική εκπόρνευση τους με μοναδικό σκοπό το κέρδος.

Τα φαινόμενα αυτά εμφανίζονται σε όλες τις χώρες όλων των οικονομικών και πολιτιστικών-πολιτισμικών επιπέδων (αναπτυγμένες, αναπτυσσόμενες και υπό ανάπτυξη). Μπορεί να προκληθεί από ανθρώπους όλων των πνευματικών επιπέδων, από τους πιο αγράμματους έως και τους πλέον διανοούμενους. Είναι ανεξάρτητη έθνους, φυλής, φύλλου, χρώματος και ηλικίας.

Μαθαίνουμε γι' αυτά τα φαινόμενα συχνά από τα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών σταθμών, από κάποια πολύ σπουδαία, αλλά ελάχιστα, ντοκιμαντέρ. Την παρατηρούμε καθημερινά να εκτυλίσσεται τριγύρω μας. Τα παιδιά των φαναριών, τα παιδιά που προσφέρουν λουλούδια ή χαρτομάντηλα στις καφετέριες, ο μικρός βοηθός σερβιτόρου στο εστιατόριο, η κοπέλα που δουλεύει στο αγαπημένο μας bar είναι κλασικές περιπτώσεις. Είναι όμως το μοναδικό φαινόμενο εκμετάλλευσης και κακοποίησης που παρουσιάζεται στη χώρα μας;

Η απάντηση είναι πολύ σύντομη και δυστυχώς θλιβερή. ΟΧΙ!!!

Σύμφωνα με τα στοιχεία οργανώσεων που ασχολούνται με τα παιδιά, 5.000 - 10.000 παιδιά το χρόνο πέφτουν θύματα κακοποίησης ή παραμέλησης από το οικογενειακό τους περιβάλλον. Την ίδια ώρα καταγράφεται η παντελής έλλειψη κρατικής πρόνοιας - υποδομών και ανθρώπων - για τα μεγάλα προβλήματα, του πιο ανυπεράσπιστου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας, που είναι τα παιδιά.

Στην γραμμή που έχει δημιουργήσει το Χαμόγελο του Παιδιού (1056) και στην οποία μπορούν να καλέσουν παιδιά, έχει δεχτεί μέσα στο 2008 καταγγελίες από 351 παιδιά (197 αγόρια- 154 κορίτσια). Η πλειονότητα των παιδιών που έχει καλέσει έχουν δεχτεί σωματική βία σε ποσοστό 35% από τη μητέρα και 23% από τον πατέρα. Οι περισσότερες περιπτώσεις αφορούσαν παιδιά προσχολικής ηλικίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού, κάθε χρόνο τα φαινόμενα κακοποίησης και παραμέλησης αυξάνονται κατά 1.000 με 2.000 με μεγαλύτερη συχνότητα στις προσχολικές ηλικίες.

Όπως αναφέρουν οι επιστήμονες η παραμέληση των παιδιών συχνά οφείλεται στην οικονομική και κοινωνική κατάσταση των γονιών καθώς και στο μορφωτικό τους επίπεδο. Όσο χαμηλότερα στην κοινωνική κλίμακα πηγαίνουμε τόσο αυξάνονται τα ποσοστά παραμέλησης.

Αντίθετα η σεξουαλική κακοποίηση δεν σχετίζεται με το μορφωτικό επίπεδο ούτε με την κοινωνική θέση καθώς θύτες είναι άνθρωποι όλων των κοινωνικών στρωμάτων και όλων των επιπέδων μόρφωσης. Με την έννοια "σεξουαλική κακοποίηση" δεν εννοείται μόνο ο βιασμός ή ό,τι έχει να κάνει με το άγγιγμα των παιδιών καθώς σεξουαλική βία μπορεί να ασκηθεί σε ένα παιδί - με εξίσου άσχημα αποτελέσματα - και όταν το εκθέτουμε σε σεξουαλικά ερεθίσματα τα οποία δεν είναι έτοιμο να επεξεργαστεί.

Η βία στα παιδιά ως μέσο "σωφρονισμού" από τους γονείς δεν έχει εκλείψει στην Ελλάδα όπως δείχνουν τα στοιχεία. Πάντως όπως και να έχει η λογική της επικράτησης του "μεγάλου" απέναντι στον "μικρό" με το πιο εύκολο μέσο - τη βία λεκτική ή σωματική - εξακολουθεί να έχει περίοπτη θέση σε μια κοινωνία σαν την ελληνική όπου η "κουλτούρα του διαλόγου" ακόμη και μεταξύ των "μεγάλων" είναι εξαιρετικά προβληματική.